Perfect imperfect

Standaard

Ik las laatst in een tijdschrift een interview met psychologe/schrijfster Brené Brown, naar aanleiding van haar boek De Moed van Imperfectie. Hierin zegt ze onder andere: “Perfectionisme doodt creativiteit. Hoeveel mensen hebben niet geweldige ideeën en plannen die ze niet uitvoeren, omdat het niet perfect lukt? Eeuwig zonde!” Ik besefte dat ze gelijk had. En zie daarom: mijn allereerste blog.

Al mijn hele leven ben ik gefascineerd door talen en verhalen. Spannende dingen die mensen hebben meegemaakt of teweeg hebben gebracht. De exotische locaties waar ze naartoe zijn gereisd. De demonen die ze hebben verslagen. Ik bewonder zulke helden. Omdat ze alles meemaken wat ik niet meemaak, en alles durven wat ik niet durf. Ze doen hun ding zonder zich zorgen te maken over morgen, schijnbaar ongehinderd door twijfels of gebrek aan zelfvertrouwen. Kernwoord hier is uiteraard schijnbaar, want als je je los schudt uit je ademloze bewondering kun je natuurlijk op 10 vingers natellen dat iedereen, van Hannibal die met z’n leger olifanten de Alpen over trok tot Winston Churchill die in de kapotgeschoten ruïnes van Londen een wereldoorlog tot een goed einde moest zien te brengen, bij tijd en wijle aanvallen van blinde paniek zal hebben gehad. Slapeloze nachten, afgekloven nagels en bezwete handpalmen. Maar dat laten de historici en verhalenvertellers uiteraard liever buiten beschouwing. Want als zelfs onze helden al aan zichzelf beginnen te twijfelen, hoe moet het dan aflopen voor de gewone stervelingen onder ons?

Alanis Morissette heeft er ooit een mooi nummer over geschreven: “We all love you just the way you are…if you’re perfect.” En verdomd, het is zo. Al op de kleuterschool krijgen kinderen hun eerste Cito-toetsen en klein als ze zijn, groeit al het besef dat hiermee wordt gekeken of je wel “goed genoeg” bent. Zo dendert de trein je hele schooltijd door, waarbij het waardeoordeel van de volwassenen mettertijd minutieus wordt aangevuld met de ongezouten mening van klasgenootjes. Dan gaat het niet meer om de snelheid waarmee je je sommetjes oplost maar of je trui wel van het goede merk is en op hoeveel sporten je zit. Je wordt bij gym alleen in een team gekozen als ze wat aan je hebben: kunnen ze met je winnen? Ben je goed genoeg? Je vervolgstudie snel doorwerken, anders krijg je een boete aan je broek (besloten door dames en heren die zelf nog rustig 7-9 jaar over hun studie hebben gedaan, maar dat wordt zachtjes onder het tapijt geschoffeld natuurlijk). En dan de arbeidsmarkt op. Het teams kiezen bij gym begint weer van voren af aan. In een rij (tegenwoordig een hele lange rij!) van sollicitanten sta je aan de poort te wachten, HR aan de andere kant: ben je goed genoeg? Kunnen ze met je winnen?

Zo word je vanaf jongs af aan geconditioneerd perfect te zijn: de hoogste cijfers te halen, de meeste medailles in je sport te halen, de meeste Facebook vriendjes te hebben, het grootste LinkedIn netwerk, de beste bedrijfsresultaten, het meest winstgevende klantportfolio…Met in schril contrast de mensen zonder commerciële belangen: je familie, je vrienden, een psycholoog, een loopbaancoach, die je voorzichtig proberen duidelijk te maken wat je diep in je hart eigenlijk ook wel weet, maar niet hardop durft te zeggen (en al helemaal niet tegen een werkgever!): Soms is goed goed genoeg. Je bent mooi en uniek om wie je bent, niet om wat je bent.

Het hoeft niet altijd perfect te zijn!

Dus wie heeft nu gelijk? Ik ben er inmiddels (door schade en schande) wel achter dat de eeuwige zoektocht naar perfectie je veelal meer frustraties dan resultaten oplevert. Dat ik 2 weken geleden mijn WordPress pagina al heb opgestart en deze er nog steeds angstvallig leeg bij ligt, is daar een voorbeeld van. Weg inspiratie. Weg creativiteit. Waar perfectionisme in veel gevallen als een positieve eigenschap wordt aangemerkt, realiseer ik me in toenemende mate dat een drang naar perfect zijn je ook kan verlammen. Verstarren. Wat dan ook gelijk die andere door werkgevers zo gewaardeerde eigenschap, flexibiliteit, tegen gaat. Daar zit je dan met je goede bedoelingen. En een saaie lege WordPress pagina. Wat heeft je perfectionisme je nou eigenlijk opgeleverd?

Conclusies uit Lotte’s Life:

1)      De perfecte dochter zijn heeft niet voorkomen dat mijn vader afscheid van me moest nemen door het monster dat kanker heet, hooguit dat hij zich gerust gesteld voelde in de wetenschap dat ik mijn eigen boontjes best goed wist te doppen. Daar zit je dan met je perfecte intenties, en zonder vader.

2)      De perfecte werknemer zijn heeft geen enkele toegevoegde waarde wanneer je werkgever gaat reorganiseren via het afspiegelbeginsel. Daar zit je dan met je kennis, ervaring en motivatie maar de verkeerde leeftijd en het kortste arbeidscontract (en in mijn geval een pasgeboren baby).

3)      De perfecte moeder zijn zorgt er niet voor dat de borstvoeding automatisch gaat stromen als een waterval. Daar zit je dan, met een stapel educatieve boeken op schoot en een kindje dat binnen 3 dagen 10% van haar geboortegewicht kwijt is.

4)      De perfecte moeder zijn kan overigens ook niet voorkomen dat je je kind op zeker ogenblik onderschat en ze toch beter blijkt te kunnen rollen als geanticipeerd. Daar zit je dan met je goede voornemens, en zij met een dikke bult op haar bolletje nadat ze van het bed af is geduikeld.

En dus heb mijn laptop weer aangezet, en deze blog geschreven. Is hij perfect? Wat is perfect? Als ik hem zelf de moeite waard vind? Als jij hem leest? Als je hem deelt? De blog is er, hij bestaat met al z’n hoogte- en dieptepunten. Da’s al een hele sprong vooruit ten opzichte van 2 weken geleden.  En 1 blog meer dan al mijn mede-perfectionisten die stiekem ook hun verhaal met de wereld zouden willen delen, maar bang zijn niet goed/leuk/spannend genoeg te zijn.

“Your value doesn’t decrease based on other people’s inability to see your worth”

Ik wens je een heerlijk, perfect imperfect weekend toe.

Liefs, Lotte.

Advertenties

Over lottevlootman

Reader • Writer • Talker • Traveller • Dancer • Dreamer Creatieveling met passie voor communicatie en verhalen vertellen. Hier vind je de mijne, ik lees ook graag die van jou! Nederlandse blogs met nu en dan een uitstapje naar het Engels, alles op geheel persoonlijke titel en eigen risico.

»

  1. Gefeliciteerd lot! Met je allereerste stuk!

    Ik ervaar het bloggen / het schrijven als therapeutisch. Even een andere blik op je leven. Perfect is niemand juist daarin ligt inspiratie, discussie en simpelweg relativering.

    Ik hoop dat je lekker blijft schrijven. Persoonlijk lees ik liever blogs dan boeken. Het verbreed je visie op het echte leven.

    Kus op naar nr 2 🙂

  2. Lieve lot, je weet dat fan van ben van je taalcreaties. Het schrijven en goochelen met woorden is je op het lijf geschreven. Ook nu ben ik wwer onder indruk van je blog. Mooi, uit het leven gegrepen en gedurfed om je zo bloot te geven.

    Dikke knuffel en op naar nr. 2

  3. Lieve Lot,

    Wat energie krijg ik van je verhaal. Alle twijfel of het wel goed genoeg was deze week is in een klap verdwenen. Mijn weekend is begonnen!

    Liefs je zus

Wat vind jij ervan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s