Loodgenoot

Standaard

In Huize Vlootman maken we ons op voor de eerste Kerst met z’n drietjes. Een heel bijzonder moment, aangezien we hiermee 4 feestjaren afsluiten waarin we elkaar aankeken, proostten op een mooi nieuw jaar en ons ondertussen afvroegen of er naast engeltjes in de boom ooit een engeltje in onze armen zou liggen. Jaren waarin Sinterklaas van ons gerust in Spanje mocht blijven. Jaren waarin er ook voor onze verjaardagen eigenlijk maar 1 wens op ons lijstje stond: dat we een kindje in ons warme nestje mochten verwelkomen…Maar het kindje kwam niet.

In deze blog wil ik graag een lans breken voor mensen met een onvervulde kinderwens. Die lieve mensen die vaak onzichtbaar langs je heen lopen in de supermarkt, een brok in de keel krijgend wanneer jouw eigen kindje naar ze lacht. Die hard werkende collega die altijd invalt voor zieken en overuren draait, niet omdat ze haar werk zo enorm leuk vindt maar omdat ze op die manier even niet aan andere dingen hoeft te denken. Die ene vriendin die het niet kon opbrengen jouw enthousiaste zwangerschapsaankondiging op Facebook met een ‘Like’ te bekronen, omdat zij zelf voor de zoveelste keer een nieuw doosje tampons bij de Kruidvat kon gaan halen, in plaats van rompertjes bij de Prénatal. De grote groep dappere mannen en vrouwen die vaak van jongs af aan al de wens hadden ooit papa of mama te worden en op het moment suprême ineens worden geconfronteerd met de keiharde realiteit: dat zij bij de 18% van de Nederlandse bevolking horen bij wie dit helaas niet vanzelf gaat.

Als je de diagnose onvruchtbaar, verminderd vruchtbaar, of (heel frustrerend!) onverklaarde infertiliteit krijgt, gooit dat je hele wereld op z’n kop. Je moet keuzes gaan maken: wat raden de artsen aan? Welke behandeling past bij ons? Willen we die behandeling wel ondergaan? Hoe lang gaan we door? Wanneer trekken we een grens? Stellen die net als wij in de MMM (medische malle molen, ter info) zijn beland, zullen herkennen dat de grenzen naarmate je langer bezig bent, steeds een stukje verder worden opgerekt. Want wat als die ene nieuwe behandeling, die ene extra poging, toch nog het gewenste resultaat oplevert? We geven het nog 1 jaar! Hm…2 jaar?

En alsof je eigen emotionele orkaan nog niet genoeg is, krijg je ook nog eens de stuurlui aan de wal over je heen. Zelfs zonder kinderwens kun je vast wel een rijtje cliché uitspraken opnoemen: Je moet er gewoon niet teveel mee bezig zijn, ga lekker op vakantie, een hond kan ook heel gezellig zijn, jullie kunnen tenminste lekker uitslapen in het weekend, kinderen zijn echt niet altijd leuk hoor, blablabla. Of die andere dolksteek: “Ja, we waren echt verbijsterd, we waren het niet eens aan het proberen!” Maar helaas ook een hoop vooroordelen: mensen die in de MMM zitten zijn egoïsten omdat ze niet “gewoon” een kindje adopteren. Waarom moet je perse je eigen DNA hebben, weet je wel hoeveel arme kindjes een moord zouden plegen voor een lieve papa en mama? Mensen mogen best van de MMM gebruik maken, maar natuurlijk niet op kosten van hun mede-belastingbetalers! Ze zijn toch niet ziek? Je gaat heus niet dood als je geen kinderen kunt krijgen hoor! Mensen die geen kinderen kunnen krijgen moeten eens stoppen met zeuren, en accepteren dat je nou eenmaal niet altijd krijgt wat je wilt. Ik zou ook wel een dikke BMW willen rijden, maar dat kan nou eenmaal niet!

Het is een groot verdriet. Een verdriet dat je nooit echt aan een ander zal kunnen uitleggen en de ander nooit volledig zal kunnen begrijpen. Gelukkig zijn daar de lotgenoten. Mensen die in hetzelfde bootje zitten, dezelfde orkaan om hun oren krijgen en aan één woord genoeg hebben…Totdat het magische moment daar is dat je zelf ineens die positieve test in je hand hebt. Zwanger? ZWANGER! ZWAAANGEEER!!! (vul hier de 10 minuten durende huilbui van blijdschap en opluchting in). Want…wat ben je dan? Ik heb mijn meisje in mijn armen. Een mooie kerstbal met haar naam erop in de boom: “Een heel fijn Kerstfeest Tessa!” Mijn zorgen zijn voorbij (de nieuwe set aan zorgen die ouderschap 1.0 met zich meebrengt daargelaten).

Ik behoor niet meer tot de “patiënten”. De lotgenoten. Mijn lot is immers drastisch, en zeer positief, veranderd. Zitten de wensouders, zoals ik ze noem, wel op mijn verhaal te wachten? Mijn blijdschap, mijn opluchting? De foto’s op Facebook? Geen lotgenoot meer. Maar wel de ervaring nog vers in het geheugen gegrift. Meeleven, meevoelen. Een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen wanneer een goede vriendin in Engeland, zelf worstelend in een ICSI traject, me een berichtje stuurt dat ze zo verschrikkelijk blij voor ons is dat we deze bijzondere 1e Kerst met Tessa gaan delen. Wij wel. Zij niet.

Lotgenoot wordt loodgenoot. Ik voel de zwaarte en al is het inmiddels niet meer mijn last om te dragen, ik doe het met liefde. Al is het alleen maar om via blogs als deze alle lieve, sterke, knokkende, en helaas ook verdrietige wensouders in deze moeilijke maand even extra in het zonnetje te zetten. Mijn kaarsjes branden voor jullie! Plus 200 elektrische lichtjes in de kerstboom! Ik hoop dat jij lezer, de volgende keer dat je iemand z’n tranen ziet wegslikken in de supermarkt, thuis even een kaarsje voor hen aansteekt. En je eigen kindje een extra dikke knuffel geeft. Ze zijn je gegund!

A very merry Christmas, and a happy New Year, let’s hope it’s a good one, without any fear!

(maar met veel mooie nieuwe wondertjes!)

Liefs, Lotte.

Advertenties

Over lottevlootman

Reader • Writer • Talker • Traveller • Dancer • Dreamer Creatieveling met passie voor communicatie en verhalen vertellen. Hier vind je de mijne, ik lees ook graag die van jou! Nederlandse blogs met nu en dan een uitstapje naar het Engels, alles op geheel persoonlijke titel en eigen risico.

Eén reactie »

  1. Mooi verwoord! Ik ben super blij voor jullie roze wolk waar jullie op leven. Hou wel rekening ermee dat de wens voor een 2de, mocht die komen, net zo ingrijpend / beangstigend kan zijn. En dat je dan nog extra erbij krijgt ‘maar je hebt toch een lief en gezond kind’. Je loodgenoten kunnen dan ineens weer lotgenoot worden. En sommige lotgenoten snappen je dan ineens niet meer.
    Blijf vooral jezelf, geniet! Geniet van het leven en elkaar.
    En ook in het nieuwe jaar en de jaren daarop hoop ik dat je dromen waarheid worden. Wat voor dromen het ook zijn!

Wat vind jij ervan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s